Het zijn moeilijke tijden
De strijd is in volle gang…………..
Begin deze week hebben Maurice en ik een gesprek gehad met een van de kinderlongartsen. Dit was het moeilijkste en zwaarste gesprek dat we ooit hebben gevoerd.
Omdat het virus zich niet gewonnen geeft moeten we rekening houden met het feit dat Dean het niet gaat redden, en hij aan de infectie`s van het adeno-virus komt te overlijden.
Ik heb gewacht met schrijven in de hoop dat het tij zich zou keren en ik een ieder van jullie ander nieuws kon brengen, maar jammer genoeg niets is minder waar. Het valt me zwaar om dit te schrijven maar we kunnen ons niet afsluiten voor de realiteit. We gooien de handdoek nog niet in de ring en hopelijk Dean ook niet………..
Dean is een vechter en dat is ons geluk. We merken dat hij het steeds zwaarder krijgt en moe aan het worden is, maar af en toe komt er toch nog een portie van Dean`s humor voorbij. Dat doet ons dan goed.
Ik vind het erg dat jullie zo verdrietig zijn Mam
Ja schat we zijn ook verdrietig.We zijn verdrietig omdat we van je houden schat, en het erg vinden dat je het zo moeilijk hebt, we zouden het graag van je overnemen.
Ben je bang schat?
Ja mam
Waarvoor dan?
Voor pijn
Dat hoeft niet schat, de dokter heeft gezegd dat als jij pijn krijgt hij goede medicijnen heeft zodat je geen pijn meer voelt.
Heb je anders nog vragen schat? Want ook al zijn we verdrietig, weet dat je ons altijd alles kunt vragen.
Alles Mama?
Ja, alles schat.
Mam, dan heb ik een vraag…
Ja wat dan schat……?
Ik wil een ijsje………………………….
5 September 2008 at 16:11
Zo’n lekker ijsje van Froukje, Dean?
Tranen in mijn ogen..
Ik denk aan jullie. Anita, je bent zo zo dapper. Dat je toch hebt geschreven.
Dikke knuffel
5 September 2008 at 16:42
Lees nu een hele tijd mee net voor de longtransplantatie en Dean je bent zo dapper.
Nu is dat stomme virus weer terug…
Vecht dappere strijder.
5 September 2008 at 17:03
Lieve mensen,
Dit is niet te geloven. Verschrikkelijk. Nog geen twee weken geleden hebben we nog zo gelachen. Hoe kan nou zoiets. We zijn intens verdrietig, en hopen dat er toch nog een ommekeer komt.Wel erg fijn en dapper dat je even op de site hebt geschreven.Heel veel sterkte met alles, en een dikke kus en knuffel van ons, en een extra kus speciaal voor Dean.
Liefs Bart en Tonny.
5 September 2008 at 17:45
Dean is een dapper ventje met veel humor…!
En oh Anita, ontzettend knap dat je ook nu verteld hebt hoe het gaat ! Iedereen leeft erg met jullie mee…en de realiteit is erg verdrietig ..
Fijn June, dat je er ook bent !!
En natuurlijk opa en oma..!
Ik denk aan jullie …
petra (pm)
5 September 2008 at 18:30
Opnieuw geen woorden ervoor hebben.
Wat zijn jullie dapper, toch nog een bericht plaatsen.
We denken heel de tijd aan jullie.
Nicky heeft gehuild, snapt het niet.
Maar wie snapt dit nou wel?
Het was allemaal zo positief.
Ik hoop dat jullie toch weer de wind in de rug krijgen en dat er nog een wonder geschiedt.
Dat hebben jullie zo verdient!
We denken aan jullie en steken een kaarsje voor jullie aan.
Als we ook maar iets kunnen doen….
Heel veel liefs en een knuffel voor de kinderen
5 September 2008 at 18:43
al een tijd lees ik deze weblog…
Al voor de transplantatie…
Wat was ik blij dat het erna zo goed ging…
Maar nu alleen maar negatieve berichten…
Lieve dean, Dappere strijder… ik denk aan jullie… als ik iets kan doen??
Jullie kennen me wel niet, maar ik bid voor jullie
Marianne
5 September 2008 at 18:58
Ik heb nog een leuk gedichtje voor Dean gezocht, leuk idee van oma Anne-Marie!
Morgen komt er weer xe9xe9n
Zet ‘m op Dean! Het was leuk je gisteren weer even te zien (nee wees niet bang ik ga zelf niet rijmen hoor! dit was heel toevallig, haha)
morgen gaan we naar de dierentuin
naar blijdorp, waar de mooiste dieren zijn
eerst gaan we altijd naar de apen
weet je wel, die van “knollen rapen”
sommige apen zijn heel sterk
ze zijn altijd aan het werk
dan naar de leeuwen, een eindje verderop
die zijn nog sterker, kijk eens naar die kop
die kijken je ook zo schelig aan
kom, laten we maar verder gaan
naar de kamelen, de beren en de olifanten
die zie ik graag, dat zijn van die giganten
dan naar de herten, de wapitixb4s en de gnoe
maar het liefste ga ik altijd naar de speeltuin toe.
http://www.ledi.nl/dierentuin.html
5 September 2008 at 19:06
Er is al zoveel gezegd.
Helaas DD geen ijsjes maar zuurtjes
DE UIL MET ZEVEN ZUURTJES
De uil zat op een dikke tak
Met zeven zuurtjes in een zak.
De egel riep van bij de haag:
‘Ik lust die zuurtjes ook zo graag!’
De tor riep van een grote steen:
‘Ach, lieve uil, mag ik er xe9xe9n?’
‘t konijntje riep vanuit zijn hol:
‘Op zulke zuurtjes ben ik dol!’
De hagedis riep uit de hei:
‘Toe uiltje, geef er xe9xe9n aan mij!’
En wat deed de uil?
Hij schudde zijn gierige uilenkop
En at vlug ALLE zuurtjes op!
Denken aan jullie
5 September 2008 at 19:16
Met tranen in de ogen lees ik dit bericht.
Ik lees deze weblog ook al een hele poos.
Ik wil jullie allemaal heel veel kracht toewensen. Weet dat er heel veel mensen aan jullie denken en voor jullie bidden.
Ik zal een kaarsje voor jullie opsteken.
5 September 2008 at 19:26
Ha die Dean,
Zie je hem staan?
Ja daar, boven op die andere acrobaat.
Hij wiebelt niet.
Wil jij dat ook?
Probeer het maar! Ogen dicht….
Nee, niet stiekem opendoen.
Hupsakee! Je vliegt als een veertje door de lucht.
Tromgeroffel, trompetgeschal….
Zie je wel?
Je denkt gewoon dat het bestaat.
In je hoofd ben je acrobaat.
(uit dromen & wensen gedichten van kinderen)
Liefs Gertie
5 September 2008 at 19:33
We houden van je Dean!!!
Marcel en Chrisina
Ps: Grappenmaker!!!
5 September 2008 at 20:08
Ik zocht in het gras
en niemand die bij mij was
plots was daar een klavertje vier
ik riep dat maar niemand was hier
nu ben jij in mijn leven
en aan jou zou ik al mijn klavertjes vier willen geven.
5 September 2008 at 20:17
Lieve dean .
we horen helaas geen goede berichten!
hou de moet er in en hoppelijk gaat het een stukken beter.
we denken veel aan je en een dikke kus
groetjes wendy
5 September 2008 at 20:34
Al die kleine mevrouwen en mijnheren
Die nog heel veel moeten leren
Maar die, als het aankomt op leed en pijn
Vaak wijzer dan volwassenen zijn
Niet beperkt door grenzen
Zijn zij vaak de grootste mensen
Wij zijn in gedachten heel erg dicht bij jullie.
5 September 2008 at 20:41
lief kereltje weet even niet wat ik zeggen moet zit ook met tranen in mijn ogen dit bericht te lezen maar blijf knokken groetjes jeanet ben negen maanden geleden getransplanteert
5 September 2008 at 22:01
hoi allemaal,
Wat een vreselijk nieuws lees ik hier..!!!
Ik zit hier te janken achter mijn pc…
Wat hebben jullie een moeilijke tijd zeg niet normaal meer.!!!!
Ik wil jullie heel veel sterkte wensen en ik kom woensdag ook naar groningen voor opname van Nika dus dan zien we elkaar vast..
Ik wil jullie even zien en vast houden even troosten in deze moeilijke tijd…!!!!!
Hou jullie sterk
Heel veel liefs Bianca en Nika
5 September 2008 at 22:06
ridder jasper jaagt op draken.
Draken in de kast of gang.
Jasper jaagt ze naar de daken
Of sluit ze op in t gevang.
Hij verjaagt ze met z,n zwaard.
Zoals een dapper ridder doet.
Springt dan lenig op zijn paard.
Met een spoor van draken bloed.
Houden jullie niet van draken.
Onder bed of in de gang.
Jaag ze dapper op de daken.
En je bent dan nooit meer bang.
veel sterkte met deze strijd blijven jullie volgen liefs tiny tante van Bjorn
5 September 2008 at 22:20
lieve dean ik volg al een hele tijd jou berichten en vind dit wel heel erg ook voor je ouders,toch hoop ik dat er nog een wonder komt.Je hebt al zo geknokt voor dit leven ik hoop dat je nog kracht en moet krijgt om te vechten.
6 September 2008 at 08:15
lieve dean en familie ik heb jullie in april ontmoet in het ziekenhuis dean weet je nog van spele.NL sindsdien volg ik jullie blog en ben nu helemaal ondersteboven van wat ik nu lees wens jullie veel sterkte en de kracht om door te gaan en blijf hopen op een wonder veel liefs josxe9 uit Groningen
6 September 2008 at 08:57
Lieve mensen in het UMCG,
Anita wat kun jij jullie situatie mooi op papier zetten. Het doet pijn te lezen dat Dean mogelijk deze strijd gaat verliezen.
Hopelijk voelen jullie iets van de vele kaarsen die branden en gebeden die omhoog worden gezonden.
Heel veel liefs van Alida
6 September 2008 at 10:36
Lieve Dean, Maurice, Anita & June.
Wat vreselijk om dit te lezen maar nog onbeschrijfelijk veel erger voor jullie om dit bericht te schrijven. Ik leef, met tranen in mijn ogen, met jullie mee….Bij elke kaars die ik aansteek hoop ik op een wonder voor Dean. Als iemand een wonder verdient is hij het wel!
Heel veel sterkte
Daphne
6 September 2008 at 10:59
Lieve mensen
Gisteravond waren Jacco en Marloes bij ons en zij vertelde ons over jullie situatie en hebben ons jullie website laten zien. Wanneer ik jullie berichten lees dan krijg ik een brok in mijn keel en de tranen in mijn ogen. Lieve, stoere Dean, wat ben jij een knokker, een vechtertje en een dapper mannetje samen met je ouders en zusje June!!! Wij denken aan jullie en leven met jullie mee. Wij wensen jullie heel veel sterkte en kracht! Pas goed op elkaar en probeer te genieten van de momenten samen hoe moeilijk het soms ook zal zijn.
Veel Liefs van ons, Andre, Esmiralda en Ruben
p.s.: Wij hebben samen met jullie in het Ronald Mc Donaldhuis gezeten en June was mijn vriendinnetje. Ons zoontje heeft het Syndroom van Down en is toen geopereerd aan zijn hartje.
6 September 2008 at 11:15
Lieve Dean, een rijmpje voor jou!
En zo gezegd, zo gedaan.
(x91t Was een doortastende banaan.)
Hij begaf zich naar het woud
x91t Was nacht. De maan was vol,
en het was koud.)
DANSEN IN HET BOS
Een banaan uit Vinkeveen
wilde eens, geheel alleen
dansen in de maneschijn.
In het bos.
Dat leek hem fijn.
En zo gezegd, zo gedaan.
(x91t Was een doortastende banaan.)
Hij begaf zich naar het woud
x91t Was nacht. De maan was vol,
en het was koud.
De schil ging uit.
x91t Was even rillen
met zijn blote bananebillen.
Maar wat voelde hij zich puur!
En zo xe9en met de natuur!
Daar danste hij.
Diep in het bos.
Op het zachte groene mos.
Na een tijdje is hij, zeer voldaan
naar de fruitschaal teruggegaan.
Ziezo, dacht de vermoeide banaan
Dat heb ik toch maar mooi gedaan.
Liefs, Nicky en Jesse van Bakker Bart
6 September 2008 at 11:36
Lieve Dean, June, Anita en Maurice,
Ik wil jullie even heel veel sterkte wensen. Ik heb enorm veel respect voor jullie. Laten we hopen dat er gauw iets gevonden wordt voor Dean.
Ik denk aan jullie.
Veel liefs,
Marjon (kennisje van oma Anne-marie).
6 September 2008 at 11:45
Soms is er zoveel wat we voelen maar zo weinig wat we kunnen zeggen.
Zoek de kracht bij elkaar en hou jullie sterk!
Dikke knuffel aan Dean!
Mama van 2 dochters m CF
6 September 2008 at 12:14
Beste Dean, Anita, Maurice en June,
Heel veel sterkte en kracht toegewenst daar in het hoge noorden. Hopelijk blijft het onvermijdelijke jullie bespaard.
groeten,
Peter Szumski
6 September 2008 at 13:08
Lieve Dean, June en papa en mama,
Ik had gehoopt dat ik een beter bericht zou lezen, maar helaas is dat niet het geval. Ik leef ontzettend met jullie mee en denk veel aan jullie, heb erg met jullie te doen. Het zit ook niet mee. Ik vind het knap jullie zo sterk zijn en dat Anita toch een stukje op de site gezet heeft, dit moet erg moeilijk geweest zijn. Ik wou dat ik jullie even kon zien om even een knuffel te geven. Je voelt je erg machteloos zo van een afstand.
Lieverds, heeeeelveeeeel sterkte en dan maar een knuffel van afstand.
Veel Liefs Marloes en Jacco en Niek
6 September 2008 at 14:09
Lieve Dean, Anita, Maurice en June,
Het is moeilijk om jullie bericht te lezen. Hoe moeiljk is het, om het te moeten schrijven… Dean, hou je taai en vecht wat je vechten kan. Ik denk veel aan jullie.
Veel sterkte
liefs Annelies
6 September 2008 at 16:50
Dag Dean en familie.
Heel veel sterkte toegewenst tijdens deze periode en laten we ondanks de situatie hopen dat Dean sterker is dan het virus dat hem bedreigt.
Veel sterkte.
Hans Laarhuis
6 September 2008 at 17:15
Hey Dappere Dean!
Een gedichtje voor vandaag, de zaterdag
Ik denk aan jullie
Tot morgen maar weer!
Draken-rijmelarijen
Karel wil een rijmpje maken
Maar wat is dat moeilijk zeg…..
Wat rijmt er nou toch weer op draken?
Ik weet het niet hoor, wat een pech
Dan maar weer opnieuw beginnen
Over draken… ja dat moet
Wat moet hij nou toch weer verzinnen
Het wil maar niet wat hij ook doet
Draken, knaken, maken, zaken
Hij haalt alles door elkaar
Hij wil persxe9 iets met die draken
Was hij maar een rijmelaar
Dan zou hij schrijven en gedichten maken
Iedere dag misschien een paar
Wel natuurlijk over draken
Dat is zonneklaarDraken-rijmelarijen
http://www.ledi.nl/drakenrijmelarij.html
6 September 2008 at 20:32
Lieve Dean, Anita, Maurice en June,
Zelfs ik ben nu sprakeloos.
Heel veel sterkte!
6 September 2008 at 21:00
Dean knokken, nu !!!!!(als je nog kan)!!!!!
6 September 2008 at 21:25
Lieve mensen,
Toch blijf ik hopen op een wonder. Ik wil nog heel graag heel veel kaarten jullie kant op sturen.
Veel sterkte en kracht in deze moeilijke tijd.
Liefs
Brenda
6 September 2008 at 23:43
Iedere keer als we jullie log lezen of van Anne-Marie, denken we aan een stoere en lieve jongen die huppelend door het UMCG gaat. Zo geweldig om dat in gedachten weer te zien! Alleen het heeft te kort mogen duren. We denken aan jullie!
7 September 2008 at 00:28
lieve lieve dean
en familie…
heel veel sterkte en
geef de moed niet op!!!!
ik denk aan jullie xxx
liefs, audrey
http://www.audreysmits.com
7 September 2008 at 14:57
Voor Dean, June en hun papa en mama,
Wij leven op de Dommeldalschool zo met jullie mee in deze moeilijke tijden en wij vinden jullie met zijn allen zo verschrikkelijk dapper.Het is zo ontzettend oneerlijk allemaal! Wij weten ook niet goed wat we verder voor jullie kunnen doen, maar weet dat onze gedachten bij jullie zijn en we laten in June`s klas een kaarsje voor jullie branden.
Heel veel sterkte toegewenst en veel liefs voor Dean en ook June, want wij missen haar natuurlijk erg in de klas, maar begrijpen maar al te goed dat jullie nu met z`n allen bij elkaar moeten zijn.
Juf Marianne, groep1-2a Dommeldalschool Geldrop, ook namens het hele team.
7 September 2008 at 16:30
Een gedichtje voor de zondag!
Dit keer over Doerak, volgens mij een heel lief, ontdeugend hondje
Doerak
Een reisje maken met de trein
Dat leek doerak best eens fijn
Maar hoe doe je dat als hondenbeest?
Hij was zelfs nog nooit op het station geweest
Hij was er wel eens langs gelopen
Dat deed hij bijna iedere dag
Maar als hond naar binnen toe
Ik denk niet dat dat mag…
Na lang denken kreeg hij een idee
Hij liep gewoon met een meisje mee
Iedereen dacht toen al ras
Dat hij haar eigen hondje was
Zo, dat ging goed dacht Doerak bij z’n eigen
En nou nog kijken of ik een trein kan krijgen
Oh, wat ging dat makkelijk zeg…
En na vijf minuten reden ze al weg
Onder de banken waren fijne plekken
Daar zouden ze hem niet ontdekken
Hij had het heel erg naar zijn zin
En lekker warmpjes sliep hij in
Hij was al gauw in dromenland
En toen hij wakker werd
Lag hij in zijn eigen mand
7 September 2008 at 16:32
Lieve Dean, June, Anita en Maurice
Jullie zijn in mijn gedachten
Dean wat ben je toch een vechter!
Ik hoop dat je snel lekker naar huis kan..
Lekker in je eigen bed, met je eigen dingetjes om je heen.
Dikke knuffel
7 September 2008 at 16:55
Lieve mensen,
Wat een indringende boodschap om met elkaar en met Dean te delen.
Veel sterkte voor Dean en de velen die hem direct of ‘op afstand’ nabij zijn!
Paul
7 September 2008 at 17:57
Lieve familie en Dean.
Heel veel sterkte we branden een kaarsje voor jullie. We hopen op een wonder
7 September 2008 at 18:03
Lieve Dean en familie!
Zet het op in deze moeilijke tijd.
ik denk aan jullie! heel veel sterkte en geluk toegewenst!
veel liefs esmxe9 (transmaatje)
7 September 2008 at 18:58
Maurice,Anita,Dean en June,
We hoorden gisteren het verschrikkelijke nieuws over Dean en een halfuurtje geleden heeft Ine gebeld dat Dean morgen naar huis komt.We wensen jullie voor de komende tijd heel veel sterkte en kracht toe.
liefs Marc Reulen ,Cindy Slabbers
Dennis en Britt
7 September 2008 at 19:52
Hallo lieverds,
Wat een verschrikkelijk nieuws toch. Geniet zoveel als jullie kunnen van die kleine grote KANJER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Dikke knuffel, heel veel liefs en sterkte,
Gertie
7 September 2008 at 20:09
Hallo Allemaal,ik lees al maanden mee,vaak met een lach en een traan.Zoals het nu loopt dat had toch niemand kunnen bedenken.Mijn gedachten zijn veel bij jullie,wil jullie veel sterkte wensen….
7 September 2008 at 20:30
Lieve Dean en familie,
Ik ben geschokt, geschrokken, verdrietig en aangeslagen maar het is vooral ook heel onwerkelijk!!! Al weken hoop ik op een wonder voor jullie! Ik blijf hopen…
Heel veel sterkte en Dean je bent nog steeds onze kanjer!!!
Dikke knuffel voor jullie allemaal
Nelleke
7 September 2008 at 21:27
Beste Dean en familie
Als moeder van een longgetransplanteerde volg ik al maanden het nieuws over Dean. Ik wist natuurlijk al dat het niet goed ging, maar ben geschokt over de laatste berichten.
Jullie hebben er weinig aan, maar ik wil jullie heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd.
Mijn gedachten zijn bij jullie.
Vera Thiermann
8 September 2008 at 01:54
Stevige knuffel en een kusje van mij! Ik hou heel erg veel van je Kanjer!
Tante Chrisina
8 September 2008 at 08:58
Lieve DD en familie,
Wat een oneerlijke strijd is dit aan het worden. Ik snap dat je moe bent, en dan toch nog zo knokken! Het wordt toch eens tijd dat je lekker naar huis mag. En als je dan toch nog in het ziekenhuis moet blijven, hoop ik dat je zo veel ijsjes krijgt als je lekker vindt. Lieve dappere Dean ik hoop zo dat jij wint!
Hele dikke kus, Karin
8 September 2008 at 09:01
Hoi Dean en familie,
Wat schrikken we van dit bericht, hebben er geen woorden voor.
We wensen jullie heel veel sterkte.
groetjes
Marijn Duisters en familie
(Berkenschutse)
8 September 2008 at 09:09
Lieve Dean, Anita,Maurice en June,
Vandaag naar huis, naar Geldrop.
Maar anders dan gehoopt en gedacht.
Dean wel opweg naar vrijheid, maar niet de vrijheid die allen in geachten hadden voor deze dappere vent.
In gedachten reis ik met jullie mee…..
Veel liefs van Alida
8 September 2008 at 09:13
Vandaag denk ik nog meer (voor zover dat al kan) aan jullie.
Vandaag de moeilijke reis naar huis..
Een dikke knuffel
8 September 2008 at 10:17
Lieve Dean en familie,
Wij wensen jullie heel veel warmte, liefde en sterkte toe en hopen op een wonder!
liefs,Robbin Nelemans en familie
8 September 2008 at 10:24
Dean, Anita, Maurice en June,
Wij hebben tranen in onze ogen en een brok in onze keel na het lezen van dit vreselijke nieuws.
Wij wensen jullie heel veel sterkte en kracht toe !!
Dean, je bent een Kanjer !!!!!
Groetjes,
Tim Vereijken (de Berkenschutse) en familie
8 September 2008 at 10:40
Lieve Dean en familie,
Slechter bericht kan je niet krijgen!
Wie had dit verwacht?
We hebben er geen woorden voor.
We wensen jullie alle kracht van de wereld om te blijven vechten.
We denken aan jullie.
Henk en Anja
8 September 2008 at 14:18
lieve dean,anita,maurice en june,
wat een vreselijk nieuws.
wij wensen jullie heel veel sterkte en kracht toe .
groetjes jarno hoekstra (berkenschutse) en familie